(۱). درسى كه خود ما بايد بگيريم اين است كه بدانيم علاج همه‏ى دردهاى يك ملت، تلاش و كار است؛ كارِ متكى به ايمان و اميد، علاج همه‏ى دردهاى يك ملت است. ملت بيكار، ملت تنبل، ملت كسل، ملت نااميد و ملتى كه بگويد: «اى آقا! از دست ما چه كارى برمى‏آيد، آنها هر كار كه بخواهند، مى‏توانند بكنند»، چنين ملتى به جايى نخواهد رسيد. آنچه ما به دست آورده‏ايم، به خاطر اين بوده است كه ملت ما در اين مدت، اين روحيات را - كه در طول دهها سال سعى كرده بودند در او تزريق كنند - بكلى دور ريخت. ملت ما ملتى است بااميد و مؤمن . اين كه انسان احساس عجز بكند، غلط است؛ اين كه انسان حوصله‏ى كار كردن نداشته باشد، غلط است. جوان بايد كار كند، محصل بايد كار كند، دانشجو بايد كار كند، روحانى بايد كار كند، صاحب سرمايه بايد كار كند، كارگر بايد كار كند؛ هر كدام كار خودشان را بكنند. فعال صنعتى و فعال كشاورزى بايد تلاش كنند؛ فعال سياسى و اجتماعى بايد تلاش كند؛ همه اينها به سمت هدف سربلندى و پيشرفت روزافزون اين ملت و اين كشور است. تاريخ:  ۱۳۸۵/۰۸/۱۷

...... به شما برادران و خواهران عزيز عرض بكنيم؛ بهترين راه مبارزه‏ى با استكبار و دشمنان، همين است كه ما در ساختن و پيشرفت كشورمان، هر چه مى‏توانيم سعى كنيم؛ پيشرفت علمى، پيشرفت فناورى، پيشرفت اخلاقى، همبستگى ملى و محكم كردن پايه‏ى ايمان و انگيزه‏هاى معنوى؛ هر چه كه در اين چيزها ما پيشرفت كنيم، دشمن بيشتر عقب مى‏نشيند و اين مهمترين مبارزه‏ى ملت ايران است. ۱۳۸۵/۰۲/۰۶

.(۲)... دوم، عدالت، كه بزرگترين نياز انسان‏هاست. بايد عدالت به عنوان يك پرچم برافراشته در دست مسؤولان قواى سه‏گانه و مسؤولان كشور باشد و به دنبال عدالت حركت بكنند. ۱۳۸۵/۰۳/۱۴

.....بايد ريشه ها و علل مربوط به گراني را بررسي وبا آنها مقابله کنيد سخنان رهبري قبل از ماه رمضان

.......... «من فقط يك جمله در باب سياست هاي اقتصادي عرض كنم. . . اساس در نظام اسلامي، عبارت است از رفاه عمومي و عدالت اجتماعي. فرق عمده ما با اين نظام هاي سرمايه داري، همين است.

در نظام هاي سرمايه داري، اساس، رشد اقتصادي، شكوفايي اقتصادي، ازدياد توليد و ثروت است. هر كه بيشتر و بهتر توليد و ثروت كند، او مقدم است. آنجا مسئله اين نيست كه تبعيض يا فاصله پيش بيايد. فاصله در درآمدها، و نداشتن رفاه جمع كثيري از مردم، نگراني نظام سرمايه داري نيست. در نظام سرمايه داري، حتي تدابيري كه ثروت را تقسيم كند، از نظر نظام سرمايه داري، تدابير منفي و مردودي است. نظام سرمايه داري مي گويد: «معني ندارد كه ما بگوييم ثروت جمع كنيد تا آن را از شما بگيريم تقسيم كنيم! اين معني ندارد! اينكه شكوفايي نخواهد شد!» نظام اسلامي، اينگونه نيست. نظام اسلامي، معتقد به يك جامعه ثروتمند است، نه يك جامعه فقير و عقب مانده. معتقد به رشد اقتصادي است، ولي رشد اقتصادي براي عدالت اجتماعي و براي رفاه عمومي، مسئله اول نيست. آنچه در درجه اول است، اين است كه فقير در جامعه نباشد، محروم نباشد، تبعيض در استفاده از امكانات عمومي نباشد، هر كس براي خودش امكاناتي فراهم كرد، متعلق به خود اوست. اما آنچه كه عمومي است (مثل فرصت ها و امكانات) متعلق به همه كشور است و بايد در اين ها تبعيضي وجود نداشته باشد. معني ندارد كه يك نفر پاي خود را بگذارد روي دوش مأمورين دولتي، و با ترفند و خداي ناكرده با اعمال روش هاي غلط، امتياز بگيرد، رشدي افسانه اي بكند، و بعد بگويد: «آقا من ثروت را خودم به دست آورده ام. » در نظام اسلامي، اين جور چيزي نداريم. ثروتي كه بر پايه صحيحي نيست، از اصل نامشروع است.

ما با نظام سوسياليستي هم، به همين اندازه فاصله داريم، نظام سوسياليستي، فرصت را از مردم مي گيرد، ابتكار و ميدان را مي گيرد، كار و توليد و ثروت و ابزار توليد و منابع عمده سرمايه و توليد را در دولت متمركز، و به آن متعلق مي كند. اين، غلط اندر غلط است. در اسلام، چنين چيزي نداريم. نه آن را داريم، نه اين را. هم آن غلط است، هم اين. نظام اقتصاد اسلامي، درست است. اين جور نيست كه نظام اقتصادي اسلامي، عبارت باشد از هر چه كه در هر دوره اي مصلحت باشد. نخير! نظر شريف امام، رضوان الله عليه، هم اين نبود. من خودم يك وقت از ايشان پرسيدم.

اسلام يك روش خاص خود دارد. مسلكي در مسائل اقتصادي جامعه اسلامي دارد، و آن سلك را طي مي كند. اساس سياست كلي اقتصادي كشور، عبارت است از رفاه عمومي و عدالت اجتماعي. البته ممكن است يك نفر با تلاش و استعداد بيشتر، بهره بيشتري براي خودش فراهم كند. اين، مانعي ندارد. اما در جامعه فقر نبايد باشد. هدف برنامه ريزان، بايد اين باشد. سازمان برنامه ريزي كنند. »- مقام معظم رهبري، 12 مرداد .1372 

(۳) . فرهنگ مانند هوا براي زندگي انسان اهميتي حياتي دارد و بسياري از مشکلات جامعه با فرهنگ سازي حل مي شود، بنابراين بايد از بخش فرهنگ رفع مظلوميت شود و ضمن اختصاص اعتبارات لازم، فرهنگ عمومي و «عرصه ها و وسايل فرهنگي»، جهت گيري ارزشي بيابند. مقام معظم رهبري مورخ 4/6/ 1386

(۴). اما من اين را مي خواهم عرض كنم كه قشرهاي محروم و فقير و كم درآمد كه گران شدن يك جنس فوراً در زندگي شخصي آن ها اثر مي گذارد، بايد تحت حمايت و پوشش قرار بگيرند. 15 ارديبهشت .1372